1 lipca weszły w życie przepisy Komisji Nadzoru Finansowego, które pozwalają kredytobiorcom ominąć wysokie kursy sprzedaży walut stosowane przez banki. Wydana przez KNF rekomendacja S II miała spowodować, żeby kredytobiorcy mieli wybór i mogli kupować franki lub euro tam, gdzie to będzie bardziej opłacalne. Klienci, jeszcze przed zapowiadanymi zmianami kupowali w kantorach po kilka tys. franków, żeby zaoszczędzić na ratach. Ale zapał kredytobiorców do zmiany sposobu spłaty zadłużenia szybko minął. Jak się okazuje, znikomy odsetek osób posiadających kredyty we frankach lub euro decyduje się na spłatę rat w oryginalnej walucie.

Większość kredytobiorców rezygnuje z takiej możliwości i spłaca zobowiązanie po staremu, dalej przepłacając. Co nie znaczy, że wolą spłacać kredyt droższą walutą z banku niż tańszą z kantoru. To banki podjęły takie działania, które skutecznie zniechęcają kredytobiorców do zmiany sposobu spłaty zadłużenia. Niektóre z nich naliczają wysoką prowizję, inne pobierają opłaty za aneks do umowy kredytowej [ od 100 – 500 zł ] lub rekompensują swoje straty opłatami np. za prowadzenie konta walutowego. Dlatego zmiana umowy kredytowej opłaca się tylko wtedy, gdy opłata za aneks szybko się zwróci a bank nie pobiera żadnych dodatkowych opłat. Dobrze, że chociaż rekomendacja S II KNF zezwalała na zmianę waluty tylko raz w całym okresie kredytowania, to banki pozwalają na to znacznie częściej. Zanim jednak skorzystamy z tych możliwości, to zastanówmy się, czy jest to dla nas korzystne.

EM