Leasing

Leasing pochodzi od angielskiego słowa lease co oznacza wynająć, wydzierżawić. Jest to umowa cywilnoprawna między leasingodawcą, a leasingobiorcą i określa prawo do korzystania z jakiegoś określonego w umowie dobra materialnego, w zamian za spłacanie rat. Leasing w Polskiem systemie ustawodawczym reguluje Kodeks cywilny. Jednak każda umowa leasingowa jest rozszerzona niż definicja w kodeksie cywilnym, która opisana jest w ten sposób.
„Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie, lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.”

Rodzaje leasingu

Leasing dzielimy na leasing bezpośredni i pośredni. leasing pośredni określa nam umowę którą producent zawarł bezpośrednio z użytkownikiem, czyli leasingobiorcą. Natomiast pośredni to taki, gdzie w transakcjach miedzy producentem, a użytkownikiem występuje wyspecjalizowana firma leasingowa. Leasingobiorca musi tu płacić za użytkowanie dobra materialnego w określonych terminach raty, które składają się z dwóch części składnik kapitałowy i składnik odsetkowy. Ten pierwszy jest wartością używanego obiektu, natomiast drugi jest wynagrodzeniem dla leasingodawcy.

Jest jeszcze forma leasingu operacyjnego, który polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra materialnego. Okres ten jest krótszy, a praktyce umowy leasingu operacyjnego zawierają klauzule, że korzystający na zakończenie umowy musi wykupić eksploatowany sprzęt za określona z góry wartość, która jest powiększona o podatek od towarów i usług. Leasingobiorca może mieć również zagwarantowane po wygaśnięciu umowy, prawo do sprzedaży na jego rzecz przedmiotu leasingu. Biorąc pod uwagę kredyty bankowe i inne koszty pozyskania kapitału to leasing przy wyliczeniach końcowych jest dużo niższy, a płatności leasingowe są dostosowane do możliwości i założeń budżetowych leasingobiorcy. Dużym plusem tej formy jest również atrakcyjne preferencje podatkowe, gdzie pozwalają korzystającemu zaliczać raty leasingowe w koszty uzyskania przychodu.

Podmiotami leasingu są leasingodawca, czyli finansujący właściciel przedmiotu, tóry użycza dobra w użytkowanie odpłatnie na rzecz korzystania z niego drugiej osoby na określony czas i określone warunki w umowie. Najczęściej jest to wyspecjalizowana firma, która zajmuje się świadczeniem takich usług. Zdarza się również, że jest to wytwórca, dla którego jest to dodatkowa forma zarobkowania.

Natomiast leasingobiorcą określa się osobę, która korzysta z dobra materialnego na warunkach określonych w umowie leasingowej. W większości jest to przedsiębiorca. Osoba fizyczna rzadko decyduje się na tego typu nabycie dobra gdyż są niekorzystne przepisy podatkowe.

Podmiotem leasingu może stać się każda rzecz, która służy działalności gospodarczej i ma charakter środka trwałego. Z reguły są to dobra materialne przekraczające wartość 35 tyś. oraz podlegające amortyzacji. Wyróżnia się 3 grupy: obiekty konsumpcyjne, obiekty inwestycyjne oraz nieruchomości i prawa majątkowe. Przepisy regulujące SA zawarte w Art. 709 Kodeksu cywilnego i Art. 17a Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.